Manon, 25 oktober 2009
Noorwegen , Bolsøya

De laatste

Tja, de allerlaatste keer ons weblogverhaal. Best een raar idee eigenlijk. Na 2 jaar schrijven het laatste hoofdstuk.
Ik heb altijd gedacht dat ik het einde van de draad, welke ik 2 jaar terug hier heb laten liggen, zo weer op zou pakken. Net alsof je nooit ben weggeweest, maar dat werkt helemaal niet zo. Alles is weer nieuw, alleen de mensen en de taal is vertrouwd. Verder voelen wij ons toch ook nog wel een beetje een vreemde eend in de bijt en moet je je weg weer vinden. Natuurlijk wordt dit gevoel versterkt doordat wij nog geen eigen plekje hebben en nu al een paar weken uit de koffer leven. Ontzettend gezellig en gemakkelijk om bij je ouders te wonen, want de boodschappen worden gedaan, eten wordt gekookt, de was wordt gewassen, maar je moet je ook weer aan regeltjes houden die je jaren niet meer gehad hebt. Halsreikend kijken wij uit naar het moment dat de verhuisdozen weer uitgepakt kunnen worden en wij op onze eigen bank kunnen neerploffen. Overigens zal het voor mijn ouders ook niet altijd even makkelijk zijn. Overal liggen onze spullen, niet altijd even netjes opgeruimd en af en toe moeten ze iets eten wat ze eigenlijk niet zo lekker vinden. Dit levert soms meteen weer discussies op. Wij eten namelijk graag pasta met veel verse groenten erin, maar volgens mijn ouders is pasta ongezond; Aardappels dat is pas echt gezond en die pasta's zijn maar nutteloze maagvullers.
Voor iedereen wennen dus. Natuurlijk is het allemaal niet zo dramatisch als het lijkt. Als je ons over een maand vraagt: ben je al weer gewend?” dan zal het antwoord vast en zeker “ja” zijn.
Wat wel grappig is is dat je ineens dingen op vallen die eerder heel normaal waren. Zo rijden bijvoorbeeld heel veel mensen hier overdag in hun auto zonder verlichting. In Noorwegen is dit verboden en iedereen heeft dus de lampen aan. Veel makkelijk met oversteken, de kans dat je een auto over het hoofd ziet is vele malen kleiner. Of op straat, iedereen steekt kris kras de straten over. In Noorwegen steken mensen keurig over bij een zebrapad. Nu zijn hier ook niet zoveel zebrapaden, maar toch. Wat ook weer even anders is is dat niet iedereen de schoenen uit doet wanneer ze bij elkaar op bezoek komen. In Noorwegen haal je het niet in je hoofd om met schoenen aan bij iemand de woonkamer in te lopen. Je neemt je sloffen mee of je leent de sloffen die standaard bij iedere voordeur staan. Iets waar wij ontzettend van kunnen genieten zijn de spontane bezoekjes. Je kunt jezelf zonder problemen bij vrienden op de koffie uitnodigen en zelf kun je ook onverwachts bezoek krijgen. Zo kwamen vanochtend ineens onze vrienden even buurten. Ontzettend leuk is dit. Even kletsen en de laatste nieuwtjes doornemen. Vanmiddag hadden wij in de planning om de oude buren eens even te bezoeken, maar net als wij op het punt staan om ons klaar te maken voor vertrek, staan ze bij ons aan de deur. Dit is zo typisch Nederlands en een gemiddelde Noor zou al in de zenuwen schieten bij het idee dat iemand zomaar even bij je aan wipt.
Wat ook zo heerlijk is is dat je hier kunt wandelen en fietsen zonder de volgende dag met spierpijn wakker te worden. Alles is zo lekker plat. Wij ervaren dit als een luxe, zonder veel inspanning toch van de plek kunnen komen.
De aankomende weken hebben wij nog heel wat doelen voor ogen er zijn nog zoveel mensen die wij weer willen bezoeken. Het lukt niet om iedereen op korte termijn te bezoeken en af en toe hebben wij ook gewoon even geen zin. In een korte tijd heb we zoveel indrukken weer te verwerken en heb je al zo vaak verhaal gedaan over “het waarom weer terug” en “ hoe bevalt het nu” en “ wat leuk dat je ook nog zwanger bent” dat je af en toe even weer op adem moet komen van het iedereen bij praten. Het is ontzettend leuk dat iedereen zoveel interesse toont, je wilt er dan ook de tijd voor nemen om weer helemaal bij te praten en het niet alleen over jezelf te hebben. Mensen die bang zijn dat we ze zijn vergeten: wees niet bang, we komen zeker nog een keer!!
Met de zwangerschap gaat het ook allemaal prima. Gelukkig nog steeds geen klachten en regelmatig is er leven te voelen. Het wordt vast en zeker een heel actief kindje. Op het werk gaan ze heel spontaan om met de zwangerschap. Ik voel me nogal bezwaard dat ik zwanger aan een nieuwe baan begin en dus over een paar maanden al weer met verlof moet, maar mijn collega's en leidinggevende zien hier het probleem niet van in. Dit is toch wel heel erg sympathiek, niet iedereen zit te wachten op een collega die bij aanvang van de nieuwe baan al zwanger is.
Al met al mogen wij niet klagen. Wij hebben een schitterend avontuur beleeft in Noorwegen en nu worden we weer warm onthaalt in Nederland. Iedereen doet zijn best om ons weer thuis te laten voelen. Hierbij willen wij iedereen bedanken voor de belangstelling voor ons Noorwegenavontuur en de vele en leuke reacties die wij iedere keer hebben gehad. Maar ook bedankt voor de grote belangstelling nu we weer terug zijn in Nederland. We denken allemaal wel eens dat Nederland steeds meer gericht is op individualiteit en dat iedereen maar langs elkaar heen leeft, maar dit is nog lang niet altijd zo. Het is voor ons nog steeds het land van gezelligheid, betrokkenheid en behulpzaamheid. Wij gaan hier nu weer verder en werken aan nieuwe dromen. De droom van boer zijn moeten wij los laten, maar er komen vast en zeker nieuwe dromen voor terug. Het aankomende jaar hebben wij veel mooie dingen om naar uit te kijken: de geboorte van ons kind en het bouwen van ons eigen huis. Wie wil weten hoe dit allemaal gaat is altijd welkom om een kijkje in ons nieuwe leven te komen nemen!

Met HalloBuitenland.nl kun je Maartenenmanon in Noorwegen echt goedkoop bellen!